Pages

Sunday, January 21, 2024

Ի՞ՆՉ Է ԱՍՏՎԱԾ ՈՒԶՈՒՄ

 Գ. Լորի 

«Մի՞թե Տիրոջ առջև ողջակեզներն ու զոհերը Տիրոջ ձայնին հնազանդվելու չափ հաճելի են: Հնազանդությունը ավելի լավ է զոհից, և խոսքին ուշադիր լինելը՝ խոյերի ճարպից» (Ա. Թագ. 15:22)։ 

Սավուղ թագավորի համար իրավիճակը փոխվում էր վատից դեպի ավելի վատ: Նա արդեն անհնազանդություն էր ցուցաբերել Աստծո հանդեպ՝ զոհ մատուցելով Սամուել մարգարեի փոխարեն։ Իսկ այժմ մեկ այլ հարցում նա մասամբ էր հնազանդվել Աստծուն: 

Աստված պատվիրեց Սավուղին գնալ իր թշնամիների՝ ամաղեկացիների դեմ և ոչնչացնել նրանց։ Ուստի Սավուղը գնաց և կռվում հաղթեց նրանց։ Բայց նրանց ունեցածը ոչնչացնելու փոխարեն ավարը պահեց։

Երբ Սամուել մարգարեն գնաց Սավուղի մոտ, նա դուրս եկավ Սամուելին ողջունելու և ասաց. «Օրհնյա՜լ լինես Տիրոջից. Տիրոջ հրամանը կատարեցի» (Ա. Թագ. 15:13)։ 

Սամուելը պատասխանեց. «Հապա ի՞նչ է ոչխարների այս ձայնը, որ հասնում է ականջիս, և արջառների այս ձայնը, որ լսում եմ ես» (Ա. Թագ. 15:14):

Սավուղը պատասխանեց Սամուելին՝ ասելով, որ լավագույն ոչխարներին ու արջատներին խնայել են, որ զոհ մատուցեն Տիրոջը:

Սակայն մարգարեն պատասխանեց. «Մի՞թե Տիրոջ առջև ողջակեզներն ու զոհերը Տիրոջ ձայնին հնազանդվելու չափ հաճելի են: Հնազանդությունը ավելի լավ է զոհից, և խոսքին ուշադիր լինելը՝ խոյերի ճարպից» (Ա. Թագ. 15:22)։ 

Այլ կերպ ասած՝ Աստված ավելի շատ հետաքրքրված է մեր գործերով, քան մեր խոսքերով: 

Երբեմն մենք փորձում ենք արդարացնել մեր արածը և նույնիսկ փոխհատուցել դրա համար: Պատկերացրեք, որ Ձեր կյանքում կա մեկը, ով միշտ ներկայացել է որպես Ձեր ընկեր: Եվ մի օր Դուք նրան պատմում եք ինչ-որ անձնական պրոբլեմի մասին և խնդրում, որ այն գաղտնիք մնա: Սակայն իսկ հաջորդ առավոտ հայտնաբերում եք, որ Ձեր ընկերը այդ մասին գրել է սոցիալական կայքում: 

Անմիջապես զանգում եք նրան և հարցնում, թե ինչո՞ւ է նա այդպես վարվել:  

Ձեր ընկերը ընդունում է իր սխալը, խոստանում, որ երբեք այլևս նման բան չի անի: Եվ Դուք որոշում եք նրան ներել:

Սակայն հենց հաջորդ օրը Ձեր այսպես կոչված ընկերը սոցիալական կայքում տեղադրում է ավելի շատ գաղտնիքներ Ձեր մասին: Դուք վերջապես նրա հետ խիստ եք խոսում և ասում, որ ընկերությունը ոչ թե խոսքով, այլ գործով է պետք ցույց տալ: 

Աստված այդպիսի բազում ընկերներ ունի: Նրաք պնդում են, թե Աստծուն սիրում են, հետո բացահայտորեն, դիտավորությամբ և շարունակաբար խախտում են Աստծո պատվիրանները՝ իրենք իրենց մխիթարելով, որ փոխարենը մի փոքր ավելի շատ գումար կտան եկեղեցուն կամ ավելի ակտիվ կմասնացեն փառաբանությանը: 

Այն, ինչ Աստված իսկապես ուզում է մեզանից, հնազանդությունն է: Նրան հետաքրքրում է, թե ինչ է կատարվում մեր սրտերում: Մենք կարող ենք արտաքուստ երկրպագել, բայց ներքուստ մեղք գործել: Աստծո մոտ կարևորը սիրտն է: 

Դուք իսկապե՞ս քրիստոնյա եք (Հիսուսի իսկական հետևորդ): Դուք Տիրոջ բարեկա՞մն եք: Եթե այո, ապա արեք այն, ինչ Նա Ձեզ ասում է: Հովհ. 15:14 համարում Հիսուսն ասում է. «Դուք իմ բարեկամներն եք, եթե անեք այն, ինչ ես պատվիրում եմ ձեզ»։





Wednesday, January 10, 2024

ԺԱՄԱՆԱԿԱՎՈՐ ԳԱՆՁԵՐ

 Գ. Լորի

«ՏԻՐՈ՛ՋԸ տվեք իր անվան փառքը: Ընծա՛ բերեք և մտեք Նրա ներկայության մեջ»
. Մնաց. 16:29):

Եթե դուք երբևէ խաղացել եք Մոնոպոլիա խաղը, ապա տեսել եք, թե ինչ տարբեր ռազմավարություններ են կիրառում մարդիկ հաղթելու համար: Որոշ մարդիկ գնում են տախտակի վրա գտնվող ողջ գույքը՝ այն հույսով, որ իրենց հակառակորդներին դուրս կմղեն բիզնեսից: Մյուսները խնայում են գումարը՝ հուսալով, որ կկարողանան հյուրանոցներ տեղադրել և այդ կերպ մեծ գումար վաստակել։
Սակայն երբ խաղն ավարտվում է, նրանց շահումները նույնպես անհետանում են:

Որքան տեղին է Առակացի 23:5 համարը. «Մի ակնթարթում հարստությունն անհետանում է, այն իր համար թևեր է շինում և արծվի պես երկինք թռչում» (NLT)։ Զարմանալի է, թե որքան արագ կարող է դրամն անհետանալ:

Մենք չենք կարող վերցնել այն մեզ հետ, բայց մենք կարող ենք այն մեզնից առաջ ուղարկել: Ինչպե՞ս: Ներդրումներ կատարելով Աստծո արքայության գործի մեջ: Այսպիսով մենք գանձեր ենք դիզում երկնքում:

Փողը ոչ լավ է, ոչ էլ վատ։ Փողը չեզոք է: Աստվածաշունչը չի ասում, որ փողը չարիքի արմատն է։ Ահա թե ինչ է այն ասում. «Որովհետև բոլոր չարիքների արմատը արծաթասիրությունն է, որին բաղձալով՝ ոմանք հավատից մոլորվեցին ու իրենք իրենց բազում ցավեր պատճառեցին» (Ա. Տիմ. 6:10)։

Խնդիրն ինքնին փողը չէ. Խնդիրը դրա հանդեպ սերն է: Եթե փողը մեր կյանքում ամենակարևոր բանն է, ապա այն կլինի մեր կյանքում բոլոր տեսակի չարիքների արմատը: Բայց եթե մենք կարողանանք փողի հանդեպ ճիշտ դիրքորոշում ունենալ, ապա այն կարող է միջոց լինել՝ հասնելու և օգնելու ուրիշներին:

Մենք պատվում ենք Աստծուն՝ բերելով Նրան մեր ընծաները:
«Տիրո՛ջը տվեք, ո՛վ բոլոր ժողովուրդներ, Տիրոջը տվե՛ք փառք և զորություն: Տիրոջը տվեք Իր անվան փա՛ռքը: Ընծա՛ բերեք և մտեք Նրա ներկայության մեջ» (Ա. Մնաց.16:28-29):

Հիսուսն ասաց. «Ավելի երանելի է տալը, քան ստանալը» (Գործք 20:35)։ Եվ իսկապես, որքան ուրախություն է պատճառում տալը:

Նա նաև զգուշացրեց. «Ձեզ համար գանձեր մի՛ դիզեք երկրի վրա, որտեղ ցեցն ու ժանգն ապականում են, և որտեղ գողերը ներս են սողոսկում ու գողանում։ Այլ ձեզ համար երկնքո՛ւմ գանձեր դիզեք, որտեղ ո՛չ ցեցը, ո՛չ ժանգը չեն ապականում, ո՛չ էլ գողերն են սողոսկում ու գողանում: Որովհետև որտեղ ձեր գանձն է, այնտեղ էլ ձեր սիրտը կլինի (Մատթ. 6:19-21)։

Հիսուսը դա չասաց, քանի որ հարստությունը հնարավոր է կորցնել: Նա ասաց դա, քանի որ հարստությունը անպայման կորցնում ենք: Այլ կերպ ասած՝ մենք չենք կարող այն մեզ հետ տանել: Կամ կորցնում այն մեր կյանքի օրոք, կամ երբ մահանում ենք: Բացառություններ չկան։ Այն, ինչ արժեքավոր է երկրի վրա, արժեք չունի Երկնքում:

Արդյո՞ք Հիսուսը դատապարտում է նրանց, ովքեր ֆինանսապես ապահով են։ Ոչ: Արդյո՞ք Նա ասում է, որ սխալ է գումար վաստակել և խնայել: Բացարձակապես ոչ: Նա ասում է, որ սխալ է մեր ողջ հույսը դնել ժամանակավոր, երկրային գանձերի վրա և ոչինչ չունենալ հավերժության համար (գանձեր չդիզել երկնքում):