Pages

Saturday, November 26, 2022

Ի՞ՆՉ Է ԿԱՏԱՐՎՈՒՄ ՀԱՎԱՏԱՑՅԱԼԻ ՀԵՏ ՄԱՀԻՑ ՀԵՏՈ

(Աղբյուրը՝ Greg Laurie- What Happens Beyond the Grave?; Don Stewart- What Happens One Second After We Die?, Resurrection And Judgment, Heaven: The Final Destination For Believers)

Հարց Ի՞նչ է պատահում հավատացյալի հետ մահից հետո:
Պատ. Ննջած (մահացած) հավատցյալի հոգին վերադառնում է Աստծո մոտ:
«Այդ ժամանակ հողը երկրին պիտի դառնա, ինչպես, որ առաջ այնտեղ էր, ու հոգին պիտի վերադառնա Աստծուն, որ այն տվել էր» (Ժող. 12:7)։
Հարց Ե՞րբ է մահացած հավատացյալի հոգին վերադառնում Աստծո մոտ:
Պատ. Անմիջապես մահվանից հետո: 
Մահվան պահին հավատացյալի հոգին մտնում է Քրիստոսի ներկայության մեջ: 
 Հիսուսը խաչի վրա մահացող ավազակին խոստացավ, որ մահից անմիջապես հետո կլինի Իր հետ:  «Եվ Հիսուսը նրան ասաց. «Ճշմարիտ եմ ասում քեզ. դու այսօր ինձ հետ դրախտում կլինես»» (Ղուկ. 23:43)։

Պողոս Առաքյալը նույնպես ուսուցանում էր, որ հավատացյալները կլինեն Քրիստոսի ներկայության մեջ անմիջապես իրենց մահվան պահին: 
«Արդարև գիտենք, որ եթե մեր վրանի նման երկրային տունը ավերվի, Աստծուց ստեղծված մի բնակավայր ունենք՝ անձեռագործ հավիտենական մի տուն երկնքում… Արդ ամեն ժամ վստահությամբ լի ենք՝ գիտենալով, թե մինչ մարմնի մեջ ենք, հեռու ենք Տիրոջից... Բայց վստահություն ունենք և առավելապես կուզենք  հեռանալ մարմնից և մոտ լինել Տիրոջը» (Բ. Կորնթ. 5:1-8)։ 
(Տես այլ համարներ՝ Փիլ. 1:23, Հովհ. 17:24)

 Իր մահվան պահին նահատակ Ստեփանոսը կանչեց Հիսուսին և խնդրեց ընդունել իր հոգին։

«Իսկ նա (Ստեփանոսը), Սուրբ Հոգով լցված, ակնապիշ նայեց դեպի երկինք ու տեսավ Աստծու փառքը և Հիսուսին՝ Աստծու աջ կողմում կանգնած, և ասաց. «Ահա տեսնում եմ երկինքը բացված ու մարդու Որդուն՝ Աստծո աջ կողմում կանգնած»։ Իսկ նրանք, բարձրաձայն աղաղակելով, փակեցին իրենց ականջները, և բոլորը միասին հարձակվեցին նրա վրա և քաղաքից դուրս հանելով՝ քարկոծեցին նրան: Մինչ Ստեփանոսին քարկոծում էին, նա կանչում էր Հիսուսին՝ ասելով. «Տե՛ր Հիսուս, ընդունի՛ր իմ հոգին» (Գործք 7:55, 56, 59): 

 Հավատացյալները մահվանից հետո Աստծո հետ են: Երբ աղքատ Ղազարոսը  մահացավ, հրեշտակները Աբրահամի գոգը* տարան նրան: Իսկ երբ հարուստը մեռավ, նա դժոխքում տանջանքների մեջ էր (Ղուկ. 16: 22-23):

* Աբրահամի գոգ – ննջեցյալների երանավետ կայան, ննջած արդարների երանավետ կայան
Հարց Ինչպիսի՞ մարմին են ստանում հավատացյալները մահվանից հետո:
Պատ.– Թեև Աստվածաշունչում միանշանակ հստակ է, որ մավհանից հետո հավատացյալի հոգին անմիջապես գնում է Աստծո ներկայության մեջ, այնումանայնիվ չի պարզաբանվում, թե ինպիսի մարմնով՝ անմարմի՞ն, ինչպես հրեշտակները, թե ինչ-որ ժամանակավոր մարմնո՞վ: Աստվածաշունչը ավելի  շատ անդրադառնում է հարուցյալ և փառավորյալ վիճակին: 
Հարց  Ովքե՞ր են հարություն առնելու:
Պատ. Աստվածաշնչի համաձայն՝ հարություն են առնելու թե՛ արդարները (հավատացյալները) և թե՛ անարդարները (անհավատները): 

«Տեսա նաև գահեր, որոնց վրա բազմեցին, և նրանց տրվեց դատավարությունը: Տեսա նաև Հիսուսի վկայության համար ու Աստծո խոսքի համար գլխատվածների անձերը: Որոնք չերկրպագեցին գազանին ու ոչ էլ նրա պատկերին, չընդունեցին նրա դրոշմը իրենց ճակատին կամ իրենց ձեռքի վրա:  Ուստի ապրեցին և Քրիստոսի հետ հազար տարի թագավորեցին։ Իսկ մնացած մեռելները չվերապրեցին, մինչև հազար տարին լրացավ։ Սա է առաջին հարությունը։ Երանելի և սուրբ են նրանք, որ բաժին ունեն առաջին հարության մեջ: Երկրորդ մահը իշխանություն չունի նրանց վրա, այլ նրանք պիտի լինեն Աստծո և Քրիստոսի քահանաները և հազար տարի պիտի թագավորեն նրա հետ» (Հայտ. 20:4-6):
Հարց Հավատացյալների քանի՞ հարություն է լինելու.
Պատ. Հիսուսն առաջինն էր, ով հարություն առավ: Պողոս առաքյալն ասում է. «Իսկ հիմա Քրիստոսը մահացածներից հարություն է առել՝ լինելով երախայրիքը նրանց, որ ննջեցին... Բայց յուրաքանչյուրն իր հերթին. նախ երախայրիքը՝ Քրիստոսը, հետո Քրիստոսին պատկանողները՝ Նրա գալստյան ժամանակ: (Ա. Կոնթ. 15:20, 23)։

Հավատացյալների առաջին հարությունը եկեղեցու հափշտակության ժամանակ է լինելու՝ ննջած հավատցյալները հարություն կառնեն, իսկ ողջ հավատացյալների մարմինները կփոխվեն: Պողոս առաքյալը Կորնթոսի եկեղեցուն պատմում է այդ փոփոխության մասին: 

«Ահա մի խորհուրդ եմ հայտնում ձեզ. «Ոչ բոլորս ենք ննջելու, բայց բոլորս էլ փոխվելու  ենք. հանկարծ, մի ակնթարթում, վերջին փողի հնչման ժամանակ, որովհետև փողը պիտի հնչի, մեռելները հարություն պիտի առնեն՝ առանց ապականության, և մենք էլ պիտի փոխվենք»: Որովհետև այս ապականացու մարմինը պետք է որ հագնի անապականություն, և այս մահկանացուն՝ անմահություն: Ուստի երբ այս ապականացու մարմինը հագնի անապականություն, և այս մահկանացուն՝ անմահությամբ, այդ ժամանակ կկատարվի այն խոսքը, որ գրված է. «Մահը հաղթության մեջ ընկղմվեց (Ես. 25.8)։ «Մահ, ո՞ւր է քո խայթոցը, դժոխք, ո՞ւր է քո հաղթությունը (Ովս. 13:14)»։ Մահվան խայթոցը մեղքն է, իսկ մեղքի զորությունը՝ օրենքը։ Բայց շնորհակալություն Աստծուն, որ մեզ հաղթություն տվեց մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսի միջոցով։ Հետևաբար, իմ սիրելի՛ եղբայրներ, եղե՛ք հաստատուն և անսասան, ամեն ժամ ավելի՛ առաջ գնացեք Տիրոջ գործի մեջ՝ իմանալով, որ ձեր աշխատանքը զուր չէ Տիրոջով» (Ա. Կորնթ. 15:51-58) ։

Մեծ նեղության շրջանի և Հին Կտակարանի հավատացյալների հարությունը 
Նեղության շրջանի սրբերը հարություն կառնեն Քրիստոսի Երկրորդ Գալուստի ժամանակ (Հայտն. 20:4-6), ինչպես նաև Հին Կտակարանի հավատացյալները (Դանիել 12:1-2):
Հազարամյա թագավորության սրբերի հարությունը
Հազարամյայի վերջում հարություն կառնեն նաև այդ ժամանակահատվածում ծնված ու մահացած հավատացյալները:
Հարց Մենք կհանդիպե՞նք մեր արդեն ննջած հավատացյալ հարազատներին:
Պատ. Թեսաղոնիկեի հավատացյալներին անհանգստացնում էր այս նույն հարցը՝ կտեսնե՞ն իրենց սիրելիներին, որ արդեն մահացել են: Եվ Պողոսը նրանց բացատրում է, որ կհանդիպեն հափշտակության ժամանակ:
«Ննջեցյալների հարությունը և Տիրոջ գալուստը
Չենք կամենում, եղբայրնե՛ր, որ ննջեցյալների մասին անտեղյակ լինեք ու տրտմեք, ինչպես ուրիշները, որ հույս չունեն։ Արդարև եթե հավատում ենք, որ Հիսուսը մեռավ ու հարություն առավ, նույնպես էլ հավատանք, թե Աստված Հիսուսով ննջեցյալներին պիտի բերի Նրա հետ։ Ահա Տիրոջ խոսքի հիման վրա սա ենք ասում ձեզ, թե մենք՝ մինչև Տիրոջ գալուստը ողջ մնացողներս, ննջեցյալներից առաջ չենք անցնի: Քանի որ Տերն ինքը պիտի իջնի երկնքից՝ ազդարարության հրամանով, հրեշտակապետի ձայնով ու Աստծու փողով, ու նախ Քրիստոսով մեռածները հարություն պիտի առնեն: Ապա մենք՝ ողջ մնացողներս, նրանց հետ միասին ամպերի մեջ կհափշտակվենք՝ Տիրոջը դիմավորելու օդի մեջ, և այդպես Տիրոջ հետ կլինենք հավիտյան: Ուրեմն միմյանց մխիթարե՛ք այս խոսքերով» (Ա. Թեսաղ. 4:12-17)։
Հարց Ի՞նչ մարմին են ստանալու հավատացյալները հարությունից հետո: 
Պատ. Հավատացյալները (ողջ և ննջած) հափշտակության ժամանակ կստանան  փառավորյալ մարմիններ: 
 Այդ մարմինը նման կլինի հարություն առած Քրիստոսի մարմնին: 
«Սիրելիներ, հիմա մենք Աստծո զավակներ ենք, և տակավին բացահայտ չէ, թե ինչ պիտի լինենք. Բայց գիտենք, թե երբ ինքը երևա, իր պես պիտի լինենք, որովհետև պիտի տեսնենք նրանք, ինչպես որ է» (Ա. Հովհ. 3:2):

 Փիլիպպեցիներին գրած նամակում Պողոս առաքյալը ընդգծում է, որ հավատացյալների մարմինները Հիսուսի մարմնի պես հզոր և փառավո կլինեն (Փիլ. 3:21):

 Այս փոփոխությունը կլինի ակնթարթային (Ա. Կորնթ. 15:52-53): 

 Նրանք կլինեն հրեշտակների նման: Թեև հավատցյալները չեն դառնում հրեշտակներ (հրեշտակները բոլորովին այլ կարգի էակներ են), սակայն ինչ-որ կերպ նման են լինում հրեշտակներին՝ չեն ամուսնանում և չեն մահանում (Մատթ. 22:30, Ղուկ. 20:35-36): 

 Մարմինը կլինի անմահ և անապական՝ այլևս ոչ մի հիվանդություն, ոչ մի տկարություն, ծերություն կամ մահ (Ա. Կորնթ. 15:42, 53):

 Մարմինը կլինի փառավորյալ (Ա. Կորնթ. 15:43):
Հարց Կհիշե՞նք ու կճանաչե՞նք մեր հարազատներին երկնքում:
Պատ. Աստվածաշնչի բազմաթիվ համարներ փաստում են, որ մենք կճանաչենք մեր  հարազատներին երկնքում, և կպահպանենք մեր ինքնությունը մահից հետո: 
 Դավիթ թագավորը, որ նաև մարգարե էր, վկայում է այն մասին, որ ինքը մի օր միավորվելու է մահացած որդու հետ: Եթե նա վստահ չլիներ, որ ճանաչելու է իր որդուն, ապա չէր կարող անել այդ հայտարարությունը (Բ. Թագավ. 12:22-23):

 Մովսեսն ու Եղիան ճանաչելի էին Հիսուսի այլակերպության ժամանակ (Մարկ 9:4-5):

 Հարուստ մարդը ճանաչեց Ղազարոսին ու Աբրահամին (Ղուկ. 16:19-31):

 Համաձայն Աստվածաշնչի՝ մեր հարուցյալ մարմինները նման կլինեն Հիսուսի հարուցյալ մարմնին: Իսկ Հիսուսին հարությունից հետո ճանաչեցին (Հովհ. 20:19-24, 26-28):

 Աստվածաշունչը վստահեցնում է, որ մեր գիտելիքները երկնքում ավելի շատ կլինեն և ոչ ավելի պակաս (Ա. Կորնթ. 13:12):
Հարց Կարո՞ղ ենք մենք արդյոք շփվել մեր հանգուցյալ հարազատների հետ, երբ մենք դեռ ողջ ենք:  
Պատ. Հաճախ կարելի է լսել մարդկանցից, որ զգացել են կյանքից հեռացած իրենց սիրելիի ներկայությունը, կամ որ ննջեցյալները իրենց հետ խոսում են, իրենց զգուշացնում կամ պահպանում են: Որքան էլ մեծ է ցավն ու կարոտը, սակայն պետք է հստակ իմանալ, որ նրանք մեզ հետ չեն հաղորդակցվում: Նրանք մեզ հետ չեն, այլ Աստծո հետ են: 

Ննջեցյալների հետ հաղորդակցվելու ողջերի փորձը կոչվում է սպիրիտիզմ, և դա  խստորեն արգելվում է Սուրբ Գրքում: Այս երևույթը հատուկ էր հեթանոսներին (Բ. Օրին. 18:9-12, Եսայի 8:19-20): Այս պրակտիկան ոչ միայն մարդկանց խաբեության մեջ է գցում, այլ նաև հեռացնում է Աստծուց: 
Ողջերը չեն կարող հաղորդակցվել ննջեցյալների  հետ: Դա անհնար է: Երբ ինչ-որ մեկը պնդում է, թե խոսել է կամ զգացել է ննջած հարազատի ներկայություն, կա երկու տարբերակ՝ կամ խաբեբայի (ոգեհարցուկ) ձեռք է ընկել, կամ էլ խոսել է չար ոգու հետ, որը ձևացրել է, թե ննջեցյալն է: 
Ելնելով աստվածաշնչյան բազում զգուշացումներից ու պատմություններից, հստակ է, որ սպիրոտիզմով զբաղվել չի կարելի. դրա վերջը միշտ կործանում է:
Հարց Իսկ ե՞րբ է անհավատների հարությունը լինելու:
Պատ. Մեծ, Ճերմակ գահի դատաստանի ժամանակ՝ Հազարամյայի վախճանին:
 «Հետո տեսա մի մեծ, ճերմակ գահ ու նրա վրա բազմողին, որի երեսից երկինքն ու երկիրը  փախան, և նրանց համար տեղ չգտնվեց։ Տեսա նաև մեռելներ՝ մեծ ու փոքր, ովքեր կանգնած էին Աստծո առջև: Գրքերը բացվեցին. Բացվեց նաև մի ուրիշ գիրք, որ կյանքի գիրքն է: Եվ մեռելները դատվեցին գրքերում գրվածների համաձայն, իրենց արարքների համեմատ: Ծովն իր մեջ եղած մեռելներին տվեց, մահն ու դժոխքը՝ իրենց միջի մեռելներին, և նրանք դատվեցին, յուրաքանչյուրը՝ իր արարքների համեմատ: Մահն ու դժոխքը հրե լիճը գցվեցին. սա է երկրորդ մահը։ Եվ ով կյանքի գրքի մեջ գրված չգտնվեց, նա հրե լիճը գցվեց» (Հայտն. 20:11-15):

Եզրակացություն.
Քննելուց հետո, թե ինչ է ասում Աստվածաշունչը հավատացյալի մահվանից հետո մինչև հափշտակությունը ընկած «միջանկյալ» վիճակի մասին, կարելի է եզրակացնել հետևյալը:
1. Մահվան պահին հավատացյալի հոգին անմիջապես գնում է Աստծո ներկայության մեջ: 
2. Աստվածաշունչը նաև ասում է, որ հավատացյալը գնում է Քրիստոսի մոտ Տիրոջ ներկայության մեջ:
3. Հավատացյալները կենդանի և գիտակից վիճակի մեջ են: Աստվածաշնչում ոչ մի գաղափար չկա քնած կամ սպասողական վիճակի մասին (գերեզմանում, թե որևէ այլ վայրում):
4. Թեև դա նրանց վերջնական պարգևը (վիճակը) չէ, սակայն դա հանգստի, սպասման, գործնեության և սբության վայր է: 

Մի օր մահանալու ենք, և դա անխուսափելի է: Ինչպես Ժողովողի Գրքում է ասվում. «Ամեն բանի համար ժամանակ կա: Ծնվելու ժամանակ և մեռնելու ժամանակ»: Երկու բան հստակ է. Մահը վերջը չէ, դրանից հետո մեր կյանքը շարունակվում է մի այլ վայրում, և եթե դու քրիստոնյա ես, այդ վայրը երկինքն է:  

Եթե որևէ մեկը վստահ չէ, թե որտեղ է անցկացնելու հավիտենականությունը, պետք է հասկանա, որ ընտրությունն իրենն է: Երկինքը լավ ու բարի մարդկանց համար չէ, այլ նրանց համար, ու  մեղքերը Աստված ներել է: Եվ ամեն ոք, ով խնդրի Աստծուն ներել իր մեղքերը և երես դարձնի մեղքին, կարող է կատարյալ վստահություն ունենալ, որ երբ ժամանակը գա, կգնա երկինք: 
1. Նախ անհրաժեշտ է ընդունել խնդիրը՝ դու մեղավոր ես: Աստվածաշունչն ասում է. «Բոլորը մեղանչեցին և զրկված են Աստծո փառքից» (Հռոմ. 3:23): Մեզանից յուրաքանչյուրը խախտել է Աստծո պատվիրանները: Բոլորս էլ Նրա չափանիշից  թերացել ենք։ Ուստի պետք է սկսել հենց այսպես՝ ընդունել, որ մեղավոր ես:

2. Երկրորդ՝ դու պետք է գիտակցես, որ Հիսուս Քրիստոսը՝ Աստծո Որդին, խաչի վրա մահացավ քեզ համար: 2000 տարի առաջ Հիսուսը եկավ այս աշխարհ: Նա ծնվեց մսուրում: Նա ապրեց կատարյալ կյանքով: Ապա մահացավ խաչի վրա և երեք օր անց մեռելներից հարություն առավ: Նա մահացավ մեր մեղքերի համար. եկավ վճարելու մի պարտք, որն իրենը չէր: Քանի որ մենք ունեինք պարտք, որն ի վիճակի չէինք վճարելու: Աստվածաշունչն ասում է. «Երբ տակավին մեղավոր էինք, Քրիստոսը մեռավ մեզ համար» (Հռոմ. 5:8):

3. Երրորդ՝ դու պետք է ապաշխարես:  Դու պետք է կամենաս հետ կանգնել քո մեղքերից: Ապա դու պետք է ընդունես Հիսուս Քրիստոսին քո կյանքի մեջ: Հասկանո՞ւմ ես, քրիստոնյա լինել չի նշանակում պարզապես հավատամք ունենալ, կիրակի օրերին եկեղեցի գնալ կամ փորձել մի շարք կանոններով ապրել:
Լինել քրիստոնյա, շատ պարզ ասած՝ նշանակում է հարաբերություն ունենալ Աստծո հետ: Աստվածաշունչն ասում է. «Բայց նրանց, որ ընդունեցին Իրեն, իշխանություն տվեց Աստծո զավակներ լինելու» (Հովհ. 1:12):
Այսպիսով, սա հարաբերություն է, սա բարեկամություն է: Դու խնդրում ես հենց իրեն՝ Հիսուսին, գալ քո մեջ և ապրել իր կյանքը քո միջոցով: Հիսուսն ասում է. «Ահա կանգնած եմ դռան առջև և բախում եմ: Եթե մեկն իմ ձայնը լսի և բաց անի դուռը, ես ներս կմտնեմ...» (Հայտն. 3:20):
Եթե չես ապաշխարել, ոչ մի պահ մի կորցրու, աղոթիր հենց հիմա: Եթե դու անես այս աղոթքն ի սրտե, Աստված քեզ կլսի: Աստվածաշունչն ասում է. «Ով որ Տիրոջ անունը կանչի, պիտի փրկվի» (Հռոմ. 10:13):

Ապաշխարության աղոթք.
Տեր Աստված, ես ընդունում եմ, որ մեղավոր եմ: Սակայն ես նաև հավատում եմ, որ Հիսուս Քրիստոսը խաչի վրա մահացավ, թափեց իր սուրբ արյունը իմ մեղքերի համար  և հարություն առավ։ Եվ այժմ Տեր Հիսուս, բացում եմ սիրտս քո առաջ և խնդրում քեզ մուտք գործել իմ կյանք և օգնել ինձ ապրելու այնպես, ինչպես Դու ես կամենում։  Ինձ նոր մարդ դարձրու։ Կյանքս թող լինի քո կամքին համեմատ։ Ես հանձնում եմ կյանքս քեզ և խնդրում քեզ լինել իմ Փրկիչը, Տերն ու Աստվածը։ Շնորհակալ եմ ինձ կանչելու, ինձ սիրելու և ընդունելու համար։ Աղոթում եմ քո անունով, Տեր Հիսուս։  Ամեն։ 

Եթե հենց նոր ի սրտե աղոթեցիր, ուզում եմ՝ իմանաս, որ համաձայն Աստծո խոսքի՝ Քրիստոսն ինքը եկավ ապրելու քո մեջ: Եվ ուզում եմ ասել քեզ՝ շնորհավոր և բարի գալուստ Աստծո ընտանիք:

Sunday, November 13, 2022

ՀԱՆԳԻՍՏ ՉՏՎՈՂ ՀԱՐՑԵՐ

 Լ.Հ.

Ավելի քան 30 տարի առաջ էր, որ պատմության դասաժամին ուսուցչուհին սկսեց խեսել մարդու՝ կապիկից առաջացման մասին: Երևի փոքր ժամանակ ավելի համարձակ էի, որովհետև հարցրի, թե ինչո՞ւ բոլոր կապիկները մարդ չդարձան: Նպատակս բոլորովին ուսուցչուհուն սխալ դուրս բերելը չէր: Պարզապես ուզում էի հասկանալ: Եվ ուսուցչուն, որ հուսամ՝ ինքն էլ չէր հավատում այդ անհեթեթությանը, ինձ անպատասխան չթողեց. «Կապիկների այն տեսակը, որ պետք է մարդ դառնար, դարձավ, մյուսենրը մնացին կապիկ»: 

Երբ հետադարձ հայացք եմ նետում անցած տարիների վրա ու փորձում հասկանալ, թե ինչպես եղավ, որ «գտա» Աստծուն, հստակ է, որ մտածող, փնտրող, հարցեր տվող մարդու (homo sapiens) համար դա անխուսափելի ու բնական հանգրվան է:

Ինչպե՞ս է առաջացել աշխարհը, ո՞րն է կյանքի իմաստը, ի՞նչ է պատահում մահից հետո և միջանկյալ շատ հարցեր: Անհնար է լռելցնել պարբերաբար գլուխ բարձրացնող այս հարցերի աղմուկը ու ձևացնել, թե կենդանու կամ բույսի պես գալիս ենք, մի պահ ապրում ու անհետ անցնում: Հետո՝ շատ տարիներ անց, պիտի կարդայի. «Եվ մարդու մտքի (սրտի) մեջ հավիտենականությունը դրեց» (Ժող. 3:11): Ի ծնե բոլորիս գիտակցության մեջ կա այն միտքը, որ գոյությունը ֆիզիկական կյանքով չի ավարտվում, ու որ կա ավելին:

Չեմ կարծում՝ կա մեկը, որ Աստծո ներկայությունը չի զգացել իր կյանքում, կհամարձակվեմ ավելացնել՝ պարբերաբար: Ոմանք ընդունում են այդ փաստը, ոմանք հերքում, ոմանք պայքարում դրա դեմ: Իսկ Աստված շարունակում է բախել դուռը՝ պարբերաբար, մեր ողջ կյանքում, ամենատարբեր ու անսպասելի ձևերով:

Առաջին «բախոցը», որ հիշում եմ, կարծում եմ՝ 7-9 տարեկան պիտի լինեի: Կարդում էի Անդերսենի «Ձյունե թագուհին», երբ հանդիպեցի հետևյալ տողերին. «Կայը ամբողջ մարմնով դողալով փորձում էր «Հայր մերը» ասել, բայց նրա գլխում պտույտ էր գալիս միայն բազմապատկման աղյուսակը»: Փաստորեն եթե Կայը հիշեր «Հայր մերը», կփրկվե՞ր: Այս հարցի պատասխանը գտա մի քանի էջ հետո. «Գերդան սկսեց «Հայր մեր» արտասանել: Ահա մառախուղի մեջ սկսեցին նշմարվել մանրիկ լուսավոր հրեշտակներ, որոնք գետին իջնելով աճում, մեծանում, դառնում էին խոշոր, ահեղ հրեշտակներ սաղավարտները գլխներին, նիզակն ու վահանը ձեռքներին: Նրանց թիվը շարունակ ավելանում էր, և երբ Գերդան իր աղոթքն ավարտեց, նրան շրջապատել էր հրեշտակների մի ամբողջ լեգեոն»: Աստված օգտագործեց հեքիաթի տողերը՝ ինձ ճշմարտություն հասկացնելու: Եվ ես հասկացա: Ու դրանից հետո ցանկացած տհաճ իրադրության մեջ Աստծուն դիմելը դարձավ իմ առաջին արձագանքը:

Սակայն դեռ պետք էր գտնել այն Աստծուն, ով ինձ կանչում էր: Նա թույլ տվեց, որ բախեմ սխալ դռներ, բայց երբեք չթողեց ներս մտնել ու առավել ևս մոլորվել: Փնտրեցի հունական ու հռոմեական դիցաբանության մեջ: Մարդկային ամենազազրելի արատներով օժտված գերբնական էակների պատմությունները սկզբում գրավում և ի վերջո հիասթափեցնում ու վանում էին: Զարմանքով նկատեցի, որ հայկական դիցարանն էլ ոչ մի յուրօրինակություն չունի՝ Արամազդը նույն ինքը Զևսն էր, Անահիտը՝ Հերան, իսկ Վահագն էլ Արեսը: Ծանոթացա բուդդիզմի ու հիդուիզմի գաղափարներին, ընթերցեցի տարբեր փիլիսոփաների, ու ամեն ինչ թվաց մարդահնար, սին ու ժամավաճառություն: 

Աշխարհի առաջարկած աստվածներից ոչ մեկը նա չէր, ում ես փնտրում էի, ով ինձ կանչում էր: Փնտրտուքս իր գագաթնակետին հասավ 2001թ.: Կեչարիսի վանքում Աստված ինձ առաջնորդեց ապաշխարության: Պարզապես ամբողջ ծանրությամբ ինձ զգացրեց իմ մեղավոր ու իրեն անարժան լինելը: Մի ակնթարթում հասկացա Աստծու փոխարեն սովորութներով ու ավանդույթներով ապրելու թաքնված վտանգը: Սարսափեցի այն մտքից, որ կարող էի ապրել մի ողջ կյանք ու մեռնել առանց Աստծո: 

Անցել է 21 տարի: Մուլտֆիլմի հերոս Նաղաշի նման փնտրեցի հեռուներում, երբ ինձ իմ փնրածից (Աստծուց) մի աղոթք էր բաժանում: Իսկ բոլոր հարցերիս պատասխանը մի գրիքի մեջ էր, որը դրված էր մեր պահարանում որպես մասունք: 

Կարդում ես Աստվածաշունչը ու աներկբա ընդունում գրքի աստվածային ծագումը: Մարդկային ապականված բնույթին հակառակ է ամեն միտք այս մատյանում: Աստծո խոսքի իմացությունն է, որ մեզ օգնում է խուսափել կեղծ ուսուցումներից ու աղանդներից, կռապաշտությունից ու կրոնապաշտությունից: 

Աստվածաշնչի էջերում ենք ծանոթանում Սուրբ Երրոդությանը՝ տիեզերքն ու մեզ ստեծած Աստծուն՝ սուրբ, արդար, գերիշխան, հավիտենական, սիրող, ողորմած, ամենազոր: Տեսնում ենք Նրա անհուն սերն ու համբերատարությունը ի հեճուկս  մարդկային անհնազադության: Տեսնում ենք նաև Աստծո զոհաբերության ու շնորհի անչափելիությունը: Քաջալերվում ենք մարգարեությունները կատարված տեսնելով ու հավատքով անցնում ենք մեր կյանքը՝ վստահ իմանալով, որ մի օր կգնանք մեր իրական ու հավիտենական տուն՝ մեր Աստծո, Տիրոջ ու Փրկչի մոտ:

Sunday, October 23, 2022

ՄԵՐ ԿԱՏԱՐԱԾ ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐԻ ՀԵՌԱՀԱՐ ՀԵՏԵՎԱՆՔՆԵՐԸ

Գ.Լորի 

«Որովհետև գիտությունը ատեցին ու Տիրոջ վախը չընտրեցին» (Առակ. 1:29): 

Ամեն օր մենք կատարում ենք ընտրություններ՝ ի՞նչ  հագնել, ի՞նչ ուտել և այլն: Բայց այն, ինչ մենք հագնում կամ ուտում ենք, կյանքում ամենակարևոր ընտրությունները չեն: 

Մյուս կողմից, որոշ ընտրություններ շատ կարևոր են, նույնիսկ բեկումնային, ինչպես օրինակ՝ մեր կարիերայի կամ կողակցի ընտրությունը: Սակայն ամենակարևոր ընտրությունն այն է, թե արդյոք մենք հետևելու ենք Հիսուս Քրիստոսին: Դա կազդի ոչ միայն մեր երկրային, այլև նաև հավիտենական կյանքի վրա:

Աստվածաշնչում հանդիպում ենք մարդկանց, ովքեր լավ կամ վատ ընտրություններ են կատարել: Մովսեսը նախընտրեց օգնել իր եբրայեցի ազգակիցներին, քան թե  վայելել Եգիպտոսի հարստությունն ու իշխանությունը: Հովսեփը նախընտրեց դիմադրել Պետափրեսի կնոջ սիրահետումներին: Դանիելը նախընտրեց չուտել թագավորի սեղանի կերակուրը։ Այս բոլոր ընտրությունները լավն էին, որոնք հանգեցրին հիանալի արդյունքների:

Սակայն կարդում ենք նաև մարդկանց մասին, ովքեր սխալ ընտրություն են կատարել: Ադամի սխալ ընտրությունը նրան արժեցավ Եդեմի պարտեզը, Եսավի ընտրությունը զրկեց նրան իր անդրանիկության իրավունքից, Սավուղ թագավորն իր ընտրության արդյունքում կորցրեց իր թագավորությունը:

Աստված մեզ ցույց է տալիս, թե ինչ պետք է անենք և ինչ ճանապարհով ընթանանք, սակայն, ի վերջո, թողնում է ընտրությունը մեզ: Նա մեզ ազատ կամք է տվել։ Եվ նույնիսկ երբ մենք ընտրություն չենք կատարում, դա ինքնին ընտրություն է:

Ընտրությունները, որոնք մենք այսօր կատարում ենք, ոչ միայն կազդեն մեզ վրա, այլև  մեր երեխաների ու թոռների վրա: Եթե ճիշտ ընտրություն կատարենք և թողնենք աստվածային ժառանգություն, դա իր ազդեցությունը կունենա մեր շրջապատի մարդկանց վրա: Եթե մենք սխալ ընտրություն կատարեք և թողնեք անաստված ժառանգություն, դա նույնպես ազդեցություն կունենա: Հետևանքներ կլինեն ամեն դեպքում՝ լավ կամ վատ:

Monday, October 10, 2022

ՓՐԿՈՒԹՅԱՆ ՄԻԱԿ ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ

Գ.Լորի

«Եվ ուրիշ ոչ մեկի միջոցով փրկություն չկա, որովհետև բացի Նրանից չկա ուրիշ անուն երկնքի տակ՝ մարդկանց տրված, որով կարող ենք փրկվել»։

2021 թվականին կատարված մի հետազոտության համաձայն՝ 18-39 տարեկան մարդկանց ավելի քան 60%-ը, ովքեր պնդել են, որ վերստին ծնված քրիստոնյաներ են, հավատում են, որ Հիսուսը, Բուդդան և Մուհամեդը կարող են մեզ տանել դեպի փրկության ճանապարհը:

Սա ցույց է տալիս, որ նրանք չեն հասկանում, թե ինչ է ասում Աստվածաշունչը: Հիսուսն առանձնանում է յուրաքանչյուր կրոնական առաջնորդից, մարգարեից և գուրուից: Գործք Առաքելոց 4:12-ում ասվում է. «Եվ ուրիշ ոչ մեկի միջոցով փրկություն չկա, որովհետև բացի Նրանից չկա ուրիշ անուն երկնքի տակ՝ մարդկանց տրված, որով կարող ենք փրկվել»։

Մենք չենք կարող լիովին գնահատել լավ լուրը, քանի դեռ չենք իմացել վատ լուրը: Իսկ վատ լուրն այն է, որ, համաձայն Սուրբ Գրքի՝ Հռոմ. 3:23. «բոլորը մեղանչեցին, և զրվուած են Աստուծո փառքից [մենք չենք համապատասխանում Աստծո չափանիշներին]»: Մեզնից յուրաքանչյուրը խախտել է Աստծո պատվիրանները: 

Մարդիկ պետք է ըմբռնեն, որ իրենք մեղավոր են։ Գիտեմ՝ որոշ մարդկանց դա դուր չի գալիս, նույնիսկ՝ որոշ քարոզիչների: 

Բայց դա ասված է Աստվածաշնչում. Աստծո հետ ճիշտ հարաբերություն ունենալու համար մենք պետք է ապաշխարենք (տես Գործք 2.38):

«Ապաշխարել» բառը ռազմական տերմին է, որը նշանակում է «հետ դարձ»: Դա ենթադրում է փոխել մեր ուղղությունը: Եթե մենք փախչում էինք Աստծուց, ապա վազենք դեպի Աստված: Մի ամաչեք մարդկանց ասել, որ նրանք մեղավոր են: Մի վախեցեք մարդկանց ասել, որ նրանք պետք է ապաշխարեն:

Հիսուսն այնքան պարզ ասաց. «Ես եմ ճանապարհը, ճշմարտությունն ու կյանքը. Ոչ ոք չի կարող գալ Հոր մոտ, եթե ոչ ինձնով»: Եթե որևէ կրոնական առաջնորդ կարողանար մեզ Երկինք (դրախտ) տանել, ապա ինչո՞ւ Աստված կուղարկեր Իր Որդուն՝ Հիսուս Քրիստոսին երկիր՝ չարչարվելու և խաչի վրա մահանալու:

Աստծո արդար պահանջները բավարարելու այլ ճանապարհ չկար: Հիսուս Քրիստոսը միակ ճանապարհն է դեպի Հայրը: Եվ այս իրողությանը հակասող ցանցած հայտարարություն ճշմարիտ ավետարան չէ:

ՀԱՓՇՏԱԿՈՒԹՅՈՒՆ ԵՎ ԵՐԿՐՈՐԴ ԳԱԼՈՒՍՏ

Գ. Լորի

«Երբ Քրիստոսը՝ մեր կյանքը, հայտնվի, այն ժամանակ դուք էլ փառքով կհայտնվեք Նրա հետ» (Կող. 3:4):

Ըստ Աստվածաշնչի՝ կա մի սերունդ, որը մահ չի տեսնի [շատ աստվածաբաններ այն կարծիքի են, որ թերևս հենց մենք ենք այդ սերունդը]: Փոխարենը, Տերը կվերցնի նրան երկրի երեսից մի երևույթի ժամանակ, որն անվանում են Եկեղեցու հափշտակություն: 

Սա այն է, ինչ ի նկատի ուներ Հիսուսը, երբ ասաց. «Այդ ժամանակ եթե արտում երկու մարդ լինեն,  նրանցից մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կմնա։ Եվ եթե մի ջրաղացում երկու կին աղալիս լինեն, մեկը կվերցվի, իսկ մյուսը կմնա» (Մատթ. 24:40-41):

Մի ակնթարթում միլիոնավոր հավատացյալներ ամբողջ աշխարհից կհայտնվեն (վեր կվերցվեն) Աստծո ներկայության մեջ:

Այս իրադարձության մասին Աստվածաշունչը խոսում է նաև այլ հատվածներում, այդ թվում՝ Ա. Կորնթ. 15. «Ահա մի խորհուրդ եմ հայտնում ձեզ. «Ոչ բոլորս ենք ննջելու, բայց բոլորս ենք փոխվելու. հանկարծ, մի ակնթարթում, վերջին շեփորի հնչման ժամանակ. որովհետև շեփորը պիտի հնչի, ու մեռելները հարություն առնեն՝ առանց ապականության, և մենք էլ պիտի փոխակերպվենք»» (51-52):

Խոսելով նույն իրադարձության մասին՝ Ա. Հովհ. 3։2-ում ասվում է. «Սիրելինե՛ր, այժմ մենք Աստծու որդիներ ենք, և տակավին հայտնի չէ, թե ի՛նչ պիտի լինենք, բայց գիտենք, որ երբ Նա հայտնվի, Նրա նման կլինենք, որովհետև կտեսնենք նրան, ինչպես որ է»։

Տարբերություն կա Հափշտակության և Երկրորդ Գալուստի միջև: Եկեղեցու հափշտակությանը հաջորդում է Նեղության շրջանը, որն ավարտվում Երկրորդ Գալուստով:

Այլ կերպ ասած՝ Հափշտակության ժամանակ Հիսուսը կվերադառնա Իր Եկեղեցու համար, իսկ Երկրորդ գալուստին Նա կվերադառնա Իր Եկեղեցու հետ:

Քրիստոսը գալու է Իր Եկեղեցու համար, և երբ ճիշտ ժամանակը լինի, Նա նորից կվերադառնա այս երկիր:

Monday, September 12, 2022

ՀԵՏԵՎԵԼՈՒ ՃԻՇՏ ՈՒՂԻՆ

Գ.Լորի

Տիրոջ հրամանները ուղիղ են, սիրտ են ուրախացնում: Տիրոջ պատվիրանները վճիտ են, աչքերին լույս են տալիս (Տիրոջ պատվիրանները հստակ են, ապրելու համար խորաթափանցություն են տալիս): - Սաղմոս 19:8


Երբեմն հանդիպում եք սուրբգրային հատվածների, որոնք լիովին չեք հասկանում: Նման դեպքերում հովվի կամ հասուն քրիստոնյայի հետ խոսելը կարող է օգտակար լինել: Բայց ինչպե՞ս վարվել, երբ հանդիպում եք Աստվածաշնչում մի հատվածի, որի հետ համաձայն չեք: Նման դեպքերում դուք պետք է փոխեք ձեր կարծիքը։ Մենք չպետք է հարմարեցնենք Աստվածաշունչը մեր մտածելակերպին, այլ ընդհակառակը:

Երբեմն մարդիկ այնպիսի հայտարարություններ են անում, ինչպիսիք են՝ «Իմ Աստվածը երբեք չի դատի մարդու» կամ «Ես հավատում եմ մի Աստծու, ով . . » և սկսում նկարագրել իրենց հորինած աստծուն: Այնուամենայնիվ, կա միայն մի Աստված, և Նա բացահայտված է Աստվածաշնչում: Մենք չենք կարող Աստծուն հարմարեցնել մեզ, մենք ինքներս մեզ պետք է համապատասխանեցնենք Աստծուն:

Սաղմոս 19:7-ում ասվում է. «Տիրոջ պատվիրանը վստահելի է, միամիտին իմաստուն է դարձնում»: Թարգմանված «պարզ/միամիտ» բառը բնօրինակում ծագում է մի բառից, որ նշանակում է «բաց դուռ»։ Սա նկարագրում է մարդկանց, ում միտքը բաց դուռ է՝ ամեն ինչ մտնում և դուրս է գալիս: Նրանք չգիտեն, թե ինչ ընդունել կամ ինչ պահել մտքում, ուստի պարզամիտ են: Նրանց միտքը բաց է ամեն ինչի համար և փակ է ոչնչի առջև: Այնուամենայնիվ, Աստվածաշունչն ասում է, որ երբ պարզամիտ մարդիկ խորասուզվում են Սուրբ Գրքի մեջ, նրանք կարող են աստվածաշնչյան հիմք ձեռք բերել և զարգացնել աստվածաշնչյան աշխարհայացք:

Հաջորդ համարը մեզ ասում է. «Տիրոջ հրամանները ուղիղ են, սիրտ են ուրախացնում: Տիրոջ պատվիրանները վճիտ են, աչքերին լույս են տալիս (Տիրոջ պատվիրանները հստակ են, ապրելու համար խորաթափանցություն են տալիս):

Աստվածաշունչը սահմանել է այն ճիշտ ուղին, որով մենք պետք է ընթանանք: Մենք չպետք է կորցնենք մեր կողմնորոշումը մարդկային կարծիքի մշուշի մեջ: Երբ մենք կարդում ենք Սուրբ Գրությունները, մենք հասկանում ենք, որ դրանք հուսալի են:

Աստծո Խոսքը մեզ անհավանական իմաստություն է տալիս, ուստի եկեք նվիրվենք դրա ուսումնասիրությանը:

Thursday, September 1, 2022

ԱՄԵՆ ԻՆՉ ՈՒՆԱՅՆՈՒԹՅՈՒՆ Է

Գ. Լորի

Արևի տակ բոլոր կատարվող գործերը տեսա, և ահա ամեն ինչ ունայնություն ու հոգու տանջանք է: Ժողով. 1:14

Կյանքի իմաստի իր ապարդյուն փնտրտուքից հետո Սողոմոնը եզրակացրեց. «Ունայնություն ունայնությանց , ... Ունայնություն ունայնությանց, ամեն ինչ ունայնություն է»:  Ի՞նչ օգուտ ունի մարդն իր բոլոր տառապանքիցը, որ քաշում է արեգակի տակին (Ժողով. 1:2-3):

 «Ունայնություն» բառը, որ Սողոմոնը օգտագործել է նշանակում է «դատարկություն», «անիմաստություն», «ոչնչություն»: Սողոմոնն ասում է, որ այս աշխարհում չկա մեզ կատարելապես բավարարող որևէ բան՝ ոչ մի իր, ոչ մի հաճույք, ոչ մի հարաբերություն:

Դա նման է ստացիոնար հեծանիվ վարելուն: Փոքրիկ էկրանին դուք տեսնում եք, որ զառիթափ եք բարձրանում, ուստի վարելը մի փոքր ավելի դժվար է դառնում: Ապա սկսում եք զառիթափ իջնել, և վարելը հեշտանում է: Բայց իրականում դուք ոչ մի սանտիմետր չեք շարժվել: Դուք պտտել եք անիվները, սակայն ոչ մի տեղ չեք գնացել: Հենց այս գաղափարն է արտահայտում Սողոմոնը: Նա նկարագրում էր կյանքն առանց Աստծո:

Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչու են շատ հարուստ կամ շատ հայտնի մարդիկ հաճախ ունենում թմրամիջոցների չարաշահման կամ այլ խնդիրներ: Կարծում եմ, որ դա այն պատճառով է, որ նրանք կարող են անել այն, ինչի մասին ուրիշները միայն երազում են: Նրանք ավարտում են մի գործ, հետո անցնում հաջորդ գործին: Հերթական հաջողությունից հետո անցնում են մի այլ բանի։ Նրանք չեն կարողանում մնալ իրենց հասած բարձունքին, ուստի դիմում են հաջորդ բանին:

Կարելի ասել, որ Սողոմոնը փորձեց ամեն ինչ և հասկացավ, որ այդ ամենն անիմաստ է: Եթե Աստծուն հանեք պատկերից, ձեր կյանքը դատարկ, անիմաստ և ապարդյուն կլինի:

Sunday, June 26, 2022

ԿՅԱՆՔՈՒՄ ԱՍՎԱԾ ԱՄԵՆԱՎՏԱՆԳԱՎՈՐ ԲԱՌԸ

 Գ. Լորի

Որովհետև ասում է. «Պատեհ ժամանակին պատասխանեցի քեզ և փրկության օրը քեզ օգնեցի»։ Ահա հիմա է պատեհ ժամանակը, ահա հիմա է փրկության օրը։ Բ Կորնթ. 6:2

Մի անգամ մի տեղ կարդացի, որ քրիստոնյաների 82% հավատքի է եկել մինչև 19 տարեկանը: Ես դարձա քրիստոնյա, երբ 17 տարեկան էի: Իհարկե, դա չի նշանակում, որ ավելի մեծ տարիքում մարդիկ չեն ապաշխարում, սակայն տարիքի հետ դա ավելի դժվարանում է:

Միգուցե դու երիտասարդ ես, և Աստծո Սուրբ Հոգին դիպել է սրտիդ: Մի խստացրու սիրտդ ու մի հետաձգիր: Մի ասա՝ վաղը, որովհետև վաղը թերևս Աստծո ծրագրում նախատեսված չէ:  

«Վաղը» ընդամենը բառ է, սակայն այն կյանքում ասված ամենավտանգավոր խոսքը կարող է լինել: Երբեմն այն մի ճանապարհ է, որ տանում է դեպի «երբեք» կոչվող քաղաքը: Այն դառնում է մի դուռ, որը չի թողնում մարդկանց մտնել Երկինք:

Վաղը Սատանայի բառն է, և որքան մարդ է նրա ծուղակն ընկել: Մի թույլ տուր, որ դա պատահի նաև քեզ հետ: Եթե Աստծո Հոգին գործում է քո ներսում, ուրեմն հենց հիմա է ճիշտ պահը հավատալու: Ամեն անցնող օրը քո դեմ է: Դու ավելի ու ավելի ես կարծրացնում քո սիրտը:  

Հույսդ մի դիր վաղվա վրա: Աստվածաշունչն ասում է. ««Պատեհ (ընդունելի) ժամանակին պատասխանեցի (լսեցի) քեզ և փրկության օրը քեզ օգնեցի»։ Ահա հիմա է պատեհ (ընդունելի) ժամանակը, ահա հիմա է փրկության օրը» Բ Կորնթ. 6:2:

Բոլոր մոլորություններից ամենավտանգավորն այն է, որ մարդիկ կարծում են, թե դեռ շատ ժամանակ ունեն: Ոչ ոք չի կարող իմանալ՝ որքան ժամանակ է մնացել: Ոմանց մնացել է շաբաթներ, օրեր, իսկ ոմանց՝ ընդամենը  ժամեր: 

Ապաշխարելու և Աստծուն գալու ճիշտ ժամանակը հենց հիմա է:  Մի հետաձգիր: Կարող է գալ մի օր, որ շատ ուշ լինի քեզ համար: 

Sunday, April 17, 2022

Friday, January 14, 2022

ՊԱՀՊԱՆԻՐ ՄԻՏՔԴ

«Վայել չէ, որ զբաղվեք լկտի ու գռեհիկ (հիմար) խոսակցություններով կամ խեղկատակությամբ...»: 
 Եփեսացիս 5:4

Գնալով գրեթե անհնար է դառնում խուսափել այլանդակ հաղորդումներից ու հատկապես հումորի քողի տակ դուրս տրվող աղբից: Ու չես էլ զգում՝ ինչպես ես ընտրում դրանցից փոքր-ինչ տանելին, ու սկսվում է մի սարսափելի գործընթաց... Սկսում ես սովորել, չնկատել, հետո ծիծաղել ու մի օր էլ ինքդ օգտագործել բառեր, որոնցից առաջ սիրտդ խառնում էր: Մի քանի օր առաջ պատահաբար մի պատգամ կարդացի: Ու առաջին անգամ հասկացա, որ մերօրյա «հումորային» ծրագրերը միգուցե ավելի կործանարար ազդեցություն ունեն, քան շատերս կարծում են:

Պահպանիր միտքդ

Մեր միտքը վերահսկում է ամեն ինչ: Այն ազդում է մեր մտածողության վրա, որն էլ իր հերթին ազդում է մեր զգացմունքների վրա, և մեր զգացմունքները ազդում են մեր գործողությունների վրա: Ամեն ինչ սկսվում է մտքից:
Մենք պատասխանատու չենք յուրաքանչյուր մտքի համար, որն անցնում է մեր գլխով պատահաբար լսած խոսակցությունների կամ տեսած բաների պատճառով:
Այն, ինչի համար մենք պատասխանատու ենք, դրանք մտքերն են, որոնց մենք ընտրում եք կառչել և անընդհատ խմորում ենք մեր գլխում: Սա խնդիր է նույնիսկ շատ քրիստոնյաների համար: Ճանաչում եմ բազմաթիվ հավատացյալների, ովքեր դիտում են անորակ (անպատշաճ, անվայելուչ) հեռուստահաղորդումներ և ընթերցում նույնատիպ ամսագրեր և գրականություն:

Այն ինչ ներս է թափանցում մեր միտք, անխուսափելիորեն դրսևորվում է մեր վարքագծի և համոզմունքների մեջ: Դա թուլացնում է մեզ և մեր արժեքները, քանի որ մենք սովորում եք դրան: Երբ որոշ երևույթներ այլևս չեն անհանգստացնում, դա ազդանշան է, որ արդեն հատել ենք շեմը:

Կերպերից մեկը, որով Սատանան փորձում է մեղքը և շեղված վարքը ընդունելի դարձնել մեզ դրանց վրա ծիծաղեցնելն է: Այն պահին, երբ մենք ծիծաղում եք, այևս անպաշտպան եք: Եթե Սատանային հաջողվի մեզ ծիծաղեցնել մի բանի վրա, որը սխալ է կամ մեղք, մենք այդ պահին տանուլ եք տալիս ճակատամարտը: Մեղքը ծիծաղելի չէ: Մեղի պատճառով ՀԻՍՈՒՍԸ խաչվեց: 

Thursday, January 6, 2022

ՍՈՒՐԲ ԾՆՆԴՅԱՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴԸ

-ՔՐԻՍՏՈՍ ԾՆՎԵՑ ԵՎ ՀԱՅՏՆՎԵՑ
-ՁԵԶ ԵՎ ՄԵԶ ՄԵԾ ԱՎԵՏԻՍ

Տարվա այս ժամանակը յուրահատուկ է՝ լույսեր, փայլեր, գեղեցիկ երաժշտություն, համեղ կերակուրներ, ընտանիքի և լավ ընկերների ներկայություն:

Նվերներ գնելու, ավանդական ուտեստներ (անպայման ձուկ ու չիր-չամիչով փլավ) եփելու և հյուրեր ընդունելու վազվզոցի մեջ չենք էլ անդրադառնում, որ անտեսել ենք տոնի բուն իմաստը, և այն ոչ մի կապ չունի ինչ-որ ավանդույթների և ուտել-խմելու հետ:

Սուրբ Ծննդյան տոները վերածվել են մարդու ուղեղը թմրեցնող հեռուստատեսային անվերջ գովազդների, կոմերցիոն, դատարկ և թանկ մի արարողության, որը տևում է ամիսներ շարունակ:

Անհավանական է, բայց կարծես հենց այս տոնական օրերին ավելի շատ ենք հեռանում Նրանից, ում ծնունդը տոնում ենք:

Ավելի քան 2000 տարի առաջ Աստված մեզ ուղարկեց ամենամեծ նվերը՝ փրկության հրաշքը: Աստված մարդեղացավ՝ կրելու մեր մեղքերը և խաչվելու մեր փոխարեն: Նա վճարեց մեր պարտքը և երեք օր անց հարություն առավ:

Սուրբ Ծննդյան զարմանալի ճշմարտությունն այն է, որ, չնայած մեր մեղքերին ու անհնազանդությանը, Աստված ուղարկեց Իր Որդուն՝ Հիսուս Քրիստոսին, մեզ փրկելու: Բեթղեհեմի այդ փոքրիկ մսուրում Նա մեզ տվեց մեծագույն նվեր, որին մենք արժանի չէինք:

Ընհամենը երկու բան պետք է անել Աստծո հետ կյանքը ճիշտ ապրելու համար՝ հավատալ և ստանալ։ Հավատալ, որ Հիսուս Քրիստոսը մահացավ յուրաքանչյուրիս մեղքերի համար և հարություն առավ։ Եվ ապա ստացալ Նրա ներման և հավիտենական կյանքի շնորհը:

Ապաշխարության աղոթք.

Տեր Աստված, ես ընդունում եմ, որ մեղավոր եմ: Սակայն ես նաև հավատում եմ, որ Հիսուս Քրիստոսը խաչի վրա մահացավ, թափեց իր սուրբ արյունը իմ մեղքերի համար և հարություն առավ։ Եվ այժմ Տեր Հիսուս, բացում եմ սիրտս քո առաջ և խնդրում քեզ մուտք գործել իմ կյանք և օգնել ինձ ապրելու այնպես, ինչպես Դու ես կամենում։ Ինձ նոր մարդ դարձրու։ Կյանքս թող լինի քո կամքին համեմատ։ Ես հանձնում եմ կյանքս քեզ և խնդրում քեզ լինել իմ Փրկիչը, Տերն ու Աստվածը։ Շնորհակալ եմ ինձ կանչելու, ինձ սիրելու և ընդունելու համար։ Աղոթում եմ քո անունով, Տեր Հիսուս։ Ամեն։

Sunday, January 2, 2022

7 ՔԱՅԼ ՆՈՐԱՀԱՎԱՏ ՔՐԻՍՏՈՆՅԱՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ (Օր 4)

Օր չորրորդ. Եկեղեցի հաճախել
Գ. Լորի

Հոգևոր աճի հիմնական պայմաններից մեկը տեղական եկեղեցու ակտիվ անդամ դառնալով այլ հավատացյալների հետ ընկերակցությունն է: Եկեղեցին (քրիստոնյաների ամբողջական մարմինը) իրականում ոչ այնքան կազմակերպություն է, որքան օրգանիզմ: Դա մարմին է։ Ընտանիք է։ Այն բարգավաճում է՝ իր անդամներին պահելով հոգևորապես ակտիվ և «լավ սնված»: Եկեղեցին ձեզ տրամադրում է ուսուցում՝ հիմնված Աստծո Խոսքի վրա, հնարավորություն է տալիս երկրպագել Աստծուն այլ հավատացյալների հետ և գործադրել Աստծո կողմից տրված ձեր շնորհներն ու կարողությունները այնպես, ինչպես Աստված է նախատեսել:

Որոշ մարդիկ կարծում են, որ կարող են բավականաչափ հոգևոր սնունդ ստանալ քրիստոնեական հեռուստահաղորդումներից, ռադիոհաղորդումներից և գրքերից: Թեև այդ բաները կարևոր են, ոչինչ չի կարող փոխարինել տեղական եկեղեցու ակտիվ մասնակից դառնալու անհրաժեշտությանը: Եթե այլ հավատացյալների հետ ընկերակցելը կարևոր չէր, ինչու՞ Հիսուսը հիմնեց եկեղեցին Մատթեոս 16.18-ում: Աստվածաշունչը շատ բան է ասում առողջ, կենսունակ եկեղեցու առանձնահատկությունների և քրիստոնեական ընկերակցության անհրաժեշտության մասին: Ահա Աստծո Խոսքից մի քանի օգտակար պատկերացումներ ճիշտ եկեղեցի փնտրելու և հաճախելու վերաբերյալ: 

· Ինչ փնտրել եկեղեցում (Գործ Առաք. 2:41-47)

· Դուք ձեր տեղն ունեք եկեղեցում (Ա Կորնթ. 12:12-31)

· Ինչո՞ւ է մեզ անհրաժեշտ ընկերակցություն այլ հավատացյալների հետ (Եբր. 10:24-25):